En stundum, eins og í gær, er ég ofsa dugleg og eldaði mér heilan kjúkling í ofni (gleymdi reyndar að krydda hann *hóst*), sæta kartöflu í ofni, 3 venjulegar í ofni (brytjaðar niður og olía og Maldon salt yfir), og salat með fetaosti. Om nom nom. Ég át þetta í gær, og í dag og mun éta þetta á morgun! Annars vantar mig idiot proof fiskiuppskriftir.

Ég er nýbyrjuð að prófa að setja mjólk út í þetta, eins og möndlumjólk, kókosrísmjólk, vanillurísmjólk og á eftir að prófa haframjólk. Mér finnst svo gott að hafa vanilluskyr í þessu, eða bláberjaskyr. En ég er með eitthvað óþol fyrir skyri, fæ bara í magann af því. Mér fannst skyr viðbjóður fyrstu 30 ár ævi minnar, svo loksins þegar ég lærði að meta það þá er ég með óþol!

Ég er svo gjörn á að borða hrískökur og maískökur með hnetusmjöri yfir daginn, eða skella hnetusmjöri í booztið.

Svo sýnist ég á öllu að ég þurfi að fara að athuga málið með fitumagnið sem ég innbyrði yfir daginn. *hóst*

—-
Hæfilegt er að kolvetni veiti um 50 – 60% af heildarorku.
Hæfilegt er að prótein veiti um 10 – 20% af heildarorku.
Hæfilegt er að fita veiti um 25 – 35% af heildarorku.

Ég hvet ykkur til að horfa á þetta, tekur bara 12 mínútur og 21 sekúndu.

“Because dopamine, which floods into your system when you’re positive, has two functions. Not only does it make you happier, it turns on all of the learning centers in your brain allowing you to adapt to the world in a different way.

We’ve found that there are ways that you can train your brain to be able to become more positive. In just a two-minute span of time done for 21 days in a row, we can actually rewire your brain, allowing your brain to actually work more optimistically and more successfully. We’ve done these things in research now in every single company that I’ve worked with, getting them to write down three new things that they’re grateful for for 21 days in a row, three new things each day. And at the end of that, their brain starts to retain a pattern of scanning the world, not for the negative, but for the positive first.

Journaling about one positive experience you’ve had over the past 24 hours allows your brain to relive it. Exercise teaches your brain that your behavior matters. We find that meditation allows your brain to get over the cultural ADHD that we’ve been creating by trying to do multiple tasks at once and allows our brains to focus on the task at hand. And finally, random acts of kindness are conscious acts of kindness. We get people, when they open up their inbox, to write one positive email praising or thanking somebody in their social support network.

And by doing these activities and by training your brain just like we train our bodies, what we’ve found is we can reverse the formula for happiness and success, and in doing so, not only create ripples of positivity, but create a real revolution.”

Ég á alveg fleiri föt, ekkert voðalega mikið reyndar þar sem mér finnst einstaklega leiðinlegt að versla föt, og dýrt! Ég er t.d búin að vera að leita mér að jakka, stretch gallabuxum (sá nokkrar þvílíkt flottar en alltof stórar allar, koma bara ekki í minni, en ég þarf allavega minna en 26) og stígvélum í ansi mörg ár núna! Eða tja leita mér, kannski meira að bíða eftir að þetta banki upp á hjá mér í leit að heimili. Ég er ekkert voðalega mikið að fara í búðirnar að leita að þessu. ;-)

Fann reyndar draumastígvél áðan! En kosta 36.995 kr. í Steinari Waage!

En núna ætla ég að taka mér átak. Í hverjum mánuði ætla ég að finna mér allavega eina flík í skápnum sem ég hef ekki gengið í lengi og nota hana. Ef ég fíla hana ekki og hún grefst bara aftur inni í skáp þá fer ég með hana í fatagám. Í sumar langar mig líka til að ganga meira í sumarkjólum. :-)

Ég keypti þessa kjóla á árinu (bleika á 3995! og svarta á 1500!). Sá fyrri er djammkjóll (ónotaður enn), sá seinni er deit/djammkjóll sem vinkona mín lét mig kaupa. Ég var ekki voðalega sannfærð. En eins gott að hún reddi mér heitu deiti núna eða fari með mér á djammið!

Ég fékk loksins það sjálfstraust til að ganga í svona kjólum fyrir svona 2 árum. Þá fór ég líka að ganga í pilsum í fyrsta skipti síðan ég var krakki, og kjólum hvers dags. Fyrir þann tíma gekk ég helst bara í einhverjum pokalegum fötum. Því ég var óánægð með mig. Mér fannst ég vera feit, með of lítil brjóst, of stutta fætur, of feit læri, of feita kálfa, of óstinnan rass, of óstinnann maga, of hitt og van þetta, og bara asnalega vaxin. Jebb ég var klikkuð! Ég hef ekkert breyst í vextinum síðan þá (var reyndar einu sinni um 7 kg þyngri, í ca 3 ár), nema rassinn er reyndar orðinn aðeins stinnari. ;-)

Ég er bara loksins komin með sjálfstraust og orðin ánægð með mig! Svona að mestu. En það er þó á todo listanum hjá mér að stinna allan kroppinn betur :-)

Ég sé sjálfa mig samt ekki eins og aðrir sjá mig, ég held það sé voða algengt. Mér t.d finnst ég ekki vera jafn grönn og fólk segir að ég sé, eða glæsileg og flott. Bara venjuleg. En ég er þó komin yfir það að finnast ég vera feit og ég datt ekki í neina átröskun. Hjúkk. Er eilíflega þakklát fyrir það.

Ég fór meira að segja helst ekki í sund í mörg ár! Núna fer ég í bikiníi í sund!

—
Ef þið kæru vinkonur eigið einhver föt í stærðum 4, 6 eða 8 sem þið notið ekkert og viljið losna við. Þá megiði alveg hugsa til mín.

Í lokin kom alveg eðal lína sem á mjög vel við mig núna. En ég er búin að vera að spá í hvort ég eigi að rugga bátnum með að vera að deita og leita að draumaprinsinum eða hvort ég eigi að halda jafnvæginu og hætta að deita og leita að draumaprinsinum.

“To lose balance sometimes for love is part of living a balanced life.”
- Fortuneteller Ketut Liyer

Áhugaverð staðreynd sem ég fann við að googla þessa setningu, Ketut Liyer er til í alvörunni.

Ég hafði heyrt að þessi mynd væri svo langdregin og leiðinleg en hún höfðaði vel til mín. Bókin líka, langar til að lesa bókina núna aftur, ég hef unnið talsvert í mér síðan ég las hana (2010) og búin að kynnast hugleiðslu líka síðan.

Mig langar til að hitta uppljómaða manneskju á lífsævi minni.

————————–
Bókin (og myndin) eru stútfull af góðum tilvitnunum. Ég var að renna yfir lista og nokkur gripu mig meira en önnur, en ég var á síðu 1 af 11! Ég myndi s.s sennilega geta hent inn nokkrum tugum í viðbót hérna. En ætla að fara að gera eitthvað annað.

“You need to learn how to select your thoughts just the same way you select your clothes every day. This is a power you can cultivate. If you want to control things in your life so bad, work on the mind. That’s the only thing you should be trying to control.”

“One thing I do know about intimacy is that there are certain natural laws which govern the sexual experience of two people, and that these laws cannot be budged any more than gravity can be negotiated with. To feel physically comfortable with someone else’s body is not a decision you can make. It has very little to do with how two people think or act or talk or even look. The mysterious magnet is either there, buried somewhere deep behind the sternum, or it is not. When it isn’t there (as I have learned in the past, with heartbreaking clarity) you can no more force it to exist than a surgeon can force a patient’s body to accept a kidney from the wrong donor. My friend Annie says it all comes down to one simple question: “Do you want your belly pressed against this person’s belly forever –or not?”

“Your treasure – your perfection – is within you already. But to claim it, you must leave the busy commotion of the mind and abandon the desires of the ego and enter into the silence of the heart.”

Fleiri quote.

Ég er of viðkvæm! *dæs*

Vá hvað ég væri til í gott huggunarkúr núna!

Þetta er byggt á sönnum atburðum og hér er sagan (spoiler alert):

The Legacy of Hachiko
The Loyal Dog of Japan
In the early 1920′s, an Akita puppy named Hachiko was adopted by Eisaburo Ueno, a professor in the Department of Agriculture at the Imperial University (now the University of Tokyo). The puppy came from Odate in Akita Prefecture, which was well known for the Akita dog breed. He had a sickle tail that curved to the left and a light colored coat. The professor was very attached to Hachiko, and they would walk together to Shibuya Station every morning. Every evening at the same time, Hachiko would welcome the professor’s return at the station.

On May 21, 1924, Professor Ueno suffered a sudden stroke during a faculty meeting and died. Hachiko was sent to live with relatives who lived in Asakusa, in the eastern part of Tokyo. Hachiko would repeatedly run back to his former house in Shibuya. Finally, he was given to Professor Ueno’s former gardener, who had known Hachiko for years, but this didn’t keep Hachiko home either.

Eventually, Hachiko went back to the train station in hopes of finding the professor. Hachiko attracted the attention of commuters who had seen Hachiko and Professor Ueno together. For 10 years, Hachiko patiently waited.

A writer from the Asahi Shinbun, the country’s largest newpaper, published a story about the loyal dog. Hachiko soon became a national icon, and people from all over the country would come to visit him at the train station. Overnight, his legend spread throughout Japan.

On April 21, 1934, the sculptor Tern Ando created a bronze statue of Hachiko that was erected in front of the ticket gate of Shibuya Station, with a poem engraved on a placard titled “Lines to a loyal Dog.” There were throngs of viewers at the unveiling ceremony and the grandchildren of Professor Ueno were in attendance. During World War II, this statue was melted down for the war efforts. A replica was created in 1948 by Takeshi Ando, son of the original sculptor, and celebrated in another ceremony on August 15. As the Akita had been diminishing in numbers- this recognition of the breed, some say, saved the Akita from possible extinction.

After all the long years on the street, Hachi became thin, battle scarred, one of his ears drooped and he had severe heart worms. On March 8, 1935, Hachi died. He had waited almost ten years. His death made front page news, and people all over Japan mourned his passing. Schools used Hachiko as an example of loyalty, friendship and good character.

Today, a stuffed figure of Hachiko can be seen at the National Science Museum in Tokyo. His bronze statue is the most popular waiting place in Japan, and it’s very common to hear, “let’s meet at Hachiko!”

Ég er vanalega með tölvuna uppi við alltaf þegar ég er heima. Ég byrja á að vekja hana þegar ég vakna og enda á að svæfa hana áður en ég fer að sofa. Ég horfi yfirleitt á þætti í fartölvunni svo ég geti verið á netinu á meðan. Þá aðallega á Facebook, en líka bara á wikipedia, youtube, gmail og fleira. Ég á 42″ sjónvarp sem ég get horft á þætti í!

Ég á ofsalega erfitt með að halda athyglinni við eitthvað eitt, sérstaklega í langan tíma. Athyglisbresturinn. Hann vill hafa fjölbreytni, hafa allt skemmtilegt og staldra stutt við. Ég t.d horfi yfirleitt aldrei á bíómyndir ein, né íslenskt efni eða heimildamyndir, bara í félagsskap annarra. Þættir eru eiginlega það eina sem ég horfi á ein, þeir eru stuttir og skiptir vanalega ekki máli þó maður detti aðeins út. Ég er of eirðarlaus, sérstaklega þegar ég er ein. Huganum fer að leiðast og leita að einhverju öðru og ég hef ekki nógu góða stjórn á huganum, eða trippinu eins og þau kölluðu þetta á hugleiðslunámskeiðinu. Ég þarf að þjálfa þetta upp! Að horfa á þætti og myndir án þess að detta út og fara að gera eitthvað annað.

Ég horfði einu sinni á How to Train your Dragon, með ensku tali. Innan við viku, sá ég myndina með íslensku tali. Það voru svo mörg atriði í myndinni sem ég hefði getað svarið fyrir að hefðu ekki verið þegar ég sá hana fyrst. Ég horfði samt á myndina í bæði skiptin með “fullri athygli”, var ekki ein og var ekki í tölvunni. Ég er gleymin og ég dett út. Ein af mestu sorgum lífs míns er hvað ég er gleymin, og hvað ég dett mikið út. Sem er ein af helstu ástæðum þess t.d að ég tala helst ekki við neinn í símann lengur en svona 5 mínútur.

Ég á eldgamlan síma, eða um 6 ára, hann er ekki einu sinni með myndavél! Mig langar svo í fínan og flottan síma en nískupúkinn ég tími því ekki. Ég veit líka að ef ég myndi kaupa mér ofsa fínan síma þá myndi ég eflaust fara á Facebook reglulega í honum og úff púff nei, þangað hætti ég mér ekki. Ég get farið á Facebook í símanum mínum en það er mjög leiðinlegt og ég geri það mjög sjaldan, aðallega bara ef ég á von á einhverjum skilaboðum eða drepleiðist einhvern staðar.

Ég er alltaf hrædd um að vera að missa af einhverju. Ég er týpan sem lest yfir allt News Feedið á hverjum einasta degi! Samt missi ég oft af einhverju! Þar sem ég er líka einhleyp þá fer gífurlega mikill tími í að tala við einhleypa karlmenn á netinu. Það er sko mikið tímafrekara að vera einhleypur en í sambandi! En ég ætla að leggja draumaprinsaleitina á hilluna í bili.

En vissuð þið að mestu stressvaldar í lífi þínu gætu m.a verið síminn og netið?

Núna ætla ég að reyna að hætta þessari netfíkn. Ég ætla að fara að horfa á þætti í sjónvarpinu mínu. Ég ætla að fara að fylgjast betur með sjónvarpsdagskránni og finna skemmtilegar heimildamyndir, íslenska þætti og bíómyndir og SLÖKKVA Á TÖLVUNNI meðan þeir eru. Mig langar líka til að finna mér Útsvarsbuddy, einhvern til að horfa á Útsvar með mér. Því það er svo mikið skemmtilegra að horfa á spurningaþætti með einhverjum. Ég ætla að fara að fara fyrr í rúmið og lesa! Ég las bara 28 bækur á síðasta ári sem er bara algjör skandall!

Auðveldast væri fyrir mig að loka bara alveg á Facebook. En ég myndi sakna svo fólksins þar og félagslíf mitt myndi minnka allsvakalega því flest plön og flestar hugmyndir spretta upp þar.

Og á Facebook gleðst maður oft eins og áðan þegar ég fékk:
ég hugsa að af öllum konum sem ég hef kynnst á undanförnum ……5…7….árum ertu sú
áhugaverðasta
skemmtilegasta
fallegasta
flottasta :)
ofl……..

Ég meina maður bráðnar bara!

En já ég er farin að reyna að lifa í NÚINU. Gera eitt í einu og njóta þess! Hætta að hafa hugann alltaf við Facebook og gmail!

Ef þið saknið mín af Facebook spjallinu og msn, sendið mér þá bara skilaboð. Ef ykkur bráðliggur á að hafa samband og fá svar, sendið þá sms. ;-)

Í fyrradag ákvað ég að fara að prófa þessi myndbönd en ekki bara hafa þau bookmörkuð! Ég gróf upp öll myndböndin sem ég fann á youtube. Ég prófaði eitt þá og eitt áðan. Spurning um að miða við að fara eftir einu myndbandi á hverjum degi og prófa þau öll smám saman!

Ég gerði kviðæfingar í fyrradag og ég er enn með harðsperrur í maganum. Ég hef ekki fengið harðsperrur síðan sautjánhundruðogsúrkál.

Ég var að skoða námskeiðið sem er í Hreyfingu en það kostar 34.900. 4 skipti í viku í 4 vikur. 2181 kr. hver tími. Það er fulldýrt fyrir minn smekk, en ég splæsi kannski í þetta seinna meir.

En mér finnst að hún ætti að gefa út DVD disk. Með æfingakerfi fyrir nokkur skipti í viku í nokkrar vikur.

Sjá öll myndböndin:

3 góðar kviðæfingar

Frábær æfing fyrir kjarnavöðva líkamans

Heilbrigt bak

Viltu grannt mitti?

Viltu fá kúlurass í fríinu?

Stjörnuæfing – efri hluti líkamans (armbeygjur)

Fimm flottar (hnébeygja, ójafnar armbeygjur, sperring, framstig, fjallaklifur)

Svona æfa Vicoria’s Secret módelin (rass og læri)

Uppáhaldsæfing Cameron Diaz (hnébeygja)

Sex on the beach (hnébeygja, skautahlauparinn, framstigshopp, brimbrettagæinn, armbeygjuhné í olnboga)

Rassaæfing

Viltu komast í fanta gott form? (brimbrettaskvísan, burpees)

Í form í fríinu (Hoppa sundur saman, skíðahopp, hnébeygjuhopp, hoppa sundur saman í plankastöðu, burpees)

Viltu fá stinn læri?

Enda er ég eflaust ekkert búin að bæta mig neitt sérlega mikið í þoli og vöðvamassa síðan ég byrjaði í ræktinni fyrir 1,5 ári. Ég er grönn, þarf ekki að grenna mig neitt en það mætti alveg margt vera stinnara á mér.

Ég fór með litlu frænku minni í ræktina í vikunni og hún er með æfingaprógram fyrir alla vikuna, gerir mismunandi á hverjum degi og fer alltaf eftir plani. Ég held þetta sé eina leiðin til að ná einhverjum árangri í ræktinni. Mér fannst ég vera hálf löt og stefnulaus við hliðina á henni svo ég ætla að setja mér það markmið að koma mér í svona æfingaprógram á árinu! En ég þarf að hafa einkaþjálfara yfir mér til að kenna mér hugtökin og hvernig á að gera æfingarnar rétt. Svo ef ég fæ áframhaldandi bætur frá TR þá ætla ég að splæsa í einkaþjálfara síðar á árinu. Ef ekki þá þarf ég sennilega að flytja til rónanna niðri í bæ og hætta í WC. Fjör, fjör, fjör.

En einhvern tímann ætla ég að vera með rosalega gott þol og vera tónuð!

Byrjaði annars í gær að finna mér einhverjar æfingar til að bæta í safnið. Fann kviðæfingar með Önnu Eiríks, sem hefur btw enga smá útgeislun í þessum myndböndum!:

Það er fullt af sniðugum æfingum þarna, þyrfti að skoða þetta betur. Kviðæfingar og bakæfingar til að byrja með.

Mig langar svo til að geta gert upphífingar einhvern tímann!

Höfnun og sárindi er eitthvað sem enginn vill upplifa. Með því að fara út fyrir þægindahringinn og sækjast eftir því sem við viljum erum við að opna fyrir þeim möguleika að upplifa höfnun og sárindi. En lífið er þannig að höfnun og sárindi er partur af lífinu. Höfnun og sárindi eru ekki alslæm, þetta er eitt af því sem þroskar okkur mest.

“Out of suffering have emerged the strongest souls; the most massive characters are seared with scars.”

En svona okkar á milli þá væri ég alveg til í líf þar sem þessi fyrirbrigði fyrirfyndust ekki, og get alveg ímyndað mér að þú sért á sama máli.

En staðreyndin er sú að:

“Lífið byrjar fyrir utan þægindahringinn þinn.”
“Life begins at the end of your comfort zone.”

Ég bjó inni í þægindahringnum ca fyrstu 29 ár ævi minnar og ég missti af svo miklu. Ég eyddi lífinu í að vera of hrædd við að mistakast. Í að vera of hrædd við höfnun og sárindi.

“The greatest mistake you can make in life is to continually be afraid you will make one.”

Í dag er svo margt sem mig langar til að gera sem ég gerði ekki á þessum fyrstu 29 árum ævi minnar og sem mér hefði ekki einu sinni dottið í hug að setja á todo listann. Ég byrjaði að gera lista hérna yfir þetta en færslan myndi verða kílómetra löng! En í megin atriðum langar mig til að verða ástfangin, eignast börn, vera ánægð í starfi, læra nýja hluti og gera reglulega hluti sem eru fyrir utan þægindahringinn minn og lifa virkilega lífinu!

“Be bold and courageous. When you look back on your life, you’ll regret the things you didn’t do more than the ones you did”.

Ég var hrædd öll þessi 29 ár. Þægindahringurinn minn var eins lítill og hann mögulega getur verið og ég gerði allt sem ég gat til að halda mig inni í honum. Ég var fangi í mínum eigin litla þægindahring og upplifði bara innilokunarkennd. Ég lifði ekki lífinu. Enda var ég stútfull af kvíða, depurð og reyndi á endanum að binda enda á líf mitt.

Ég er ekki hrædd lengur, eða jú, ég er skíthrædd, en ég þori núna að fara út fyrir þægindahringinn minn og það mjög reglulega! Ég hef út ævina til að gera allt sem mig langar til að gera, ég þarf ekki að gera allt í dag, ég þarf ekki einu sinni að gera allt. En ég þarf bara að hafa kjark og þor til að fara út fyrir þægindahringinn og til að lifa lífinu!

“One day your life will flash before your eyes. Make sure it’s worth watching.”

Ert þú ánægður í þínum þægindahring? Líður þér vel og er lífið eins og þú vilt hafa það? Ef ekki. Hvað er það versta sem getur gerst? Þú upplifir sárindi og höfnun, og lærir af því. Hvað er það besta sem gæti gerst? Þú gætir upplifað eitthvað svo stórkostlegt að þú gætir ekki trúað því.

Spurðu sjálfa/n þig, hvað er það sem þú myndir gera ef þú vissir að þér gæti ekki mistekist?

What would you attempt to do if you knew you could not fail?

Það er fátt yndislegra en að liggja í heitu baði og með kertaljós…
…en að hlusta á hund brytja þurrfóður er ekki alveg jafn huggulegt og að hlusta á hestana!