“You are too concerned about what was and what will be. There is a saying: yesterday is history, tomorrow is a mystery, but today is a gift. That is why it is called the “present.”

En ég lifi einmitt alltof mikið í framtíðinni og aðeins of mikið í fortíðinni. En er að læra að lifa í núinu. :-)

En ég er rosalega ánægð með þetta námskeið, indæl hjónin sem eru með þetta og mjög góð nálgun á þetta. Ég stefni svo á að fara á Mindfulness námskeið hjá þeim seinna meir.

Og enn síðar stefni ég á að fara á námskeið eins og Vipassana Meditation. En hérna má sjá nánar um þetta (ég myndi mögulega deyja úr hungri þarna samt). Grínlaust þá væri ég til í að gerast hugleiðslununna í framtíðinni, ef mér tekst að ná góðum tökum á hugleiðslunni.

Við erum með bókina Diamond Mind eftir Rob Nairn á námskeiðinu.

“Buddhism teaches that the mind is the source of 100 percent of all unhappiness: anxiety, agitation, desire, anger, grief. Through understanding how our mind works, it is possible to tame it—and to discover that happiness, wisdom, compassion, and clarity are actually inherent qualities in all of us. Much has been written of this subject, but Rob Nairn’s book is the first to express the principles of Buddhist psychology in a way that is so easy to understand and enjoyable to read—while remaining remarkably accurate and complete. Each chapter includes exercises that bring the truth of the teaching home.”

Þau tala dálítið um það á námskeiðinu að við eigum að vera sátt við hver við erum. Að við séum einstök, enginn annar í heiminum er eins og við. Að margt muni koma upp í hugleiðslunni um okkur sjálf sem við þurfum að sættast við og svo framvegis en ég held að ég sé búin að vinna svo mikið í sjálfri mér að ég sé góð í þessari deildinni. :-)

Hverju er þetta að þakka?
1. Brjósklosaðgerðin tók mesta vandann í burtu, eftir hana hef ég ekki stífnað jafn mikið í baki né haft jafn mikla verki.
2. Djúpvöðvaæfingar. Djúpvöðvaæfingar. Djúpvöðvaæfingar! Daglegar djúpvöðvaæfingar!
3. Ræktin.
4. Að hafa hætt að vinna 8 tíma vinnudag þar sem verkirnir voru nánast óbærilegir síðustu tímana.
5. Teygjur á aftanlærisvöðvum.
6. Að hugsa um líkamsstöðu við daglegt líf. Hvernig ég sit, stend, geng, beygi mig eftir hlutum, held á hlutum og svo framvegis.

Þetta hefur allt verið nauðsynlegur partur í mínum bata.

Ég á samt langt í land, mjög langt í land. Ég treysti mér ekki að fara í setuvinnu því ég myndi fá verki við það og verkirnir myndu hamla mér í ræktinni. Svo vinnan mín á frístundaheimilinu hentar mér best núna, ég get staðið og setið til skiptis og er mikið á hreyfingu.

Ég fór til Akureyrar um helgina, sat aftur í með tvo púða við bakið. Annars vegar bara venjulegan kodda og hins vegar tempur ferðabakstoðina mína. Ég fann til óþæginda allan tíman en stífnaði ekkert upp né fékk verki! Um leið og ég stóð upp þá var bakið á mér í lagi. Þetta er smá tilbreyting frá ferð minni 2006 þar sem ég sat í framsæti sem ég hallaði alltaf meira og meira, með púða við bakið og var að drepast í bakinu allan tímann!

Ég get núna setið kannski 2 tíma daglega með stuðningi við bakið með góðu móti, ég get setið lengur af og til en ekki daglega.

Ég get gert nokkurn veginn hvað sem mig langar til núna. Ég þarf ekki einu sinni að hugsa mig um hvort ég komist í bíó (ég komst ekki í bíó í mörg ár út af bakverkjum), ég tek bara púðann minn með og bakið kvartar voða lítið. Ef ég gleymi púðanum þá versnar nú málið en fer eftir bíóhúsum.

Með áframhaldandi djúpvöðvaæfingum og áframhaldandi rækt mun ég alltaf geta setið lengur og lengur og vonandi mun ég geta farið að stunda eðlilega vinnu á næsta ári einhvern tímann.

Núna er bara að finna vinnu þar sem ég upplifi vinnuánægju og held kvíðanum í skefjum. Vinnu þar sem ég hlakka til að mæta í. Ef ég bara vissi hver sú vinna væri!

Update: Spurning um að prófa áhugasviðskönnunina Strong.

Ég sendi svo skilaboð á saumaklúbb sem ég var í fyrir ca 7 árum síðan sem rann svo út í sandinn (hmm af einhverri ástæðu byrjaði ég fyrst að skrifa rassinn). Sendi skilaboð á tvær stelpur sem ég vann með fyrir ca 11 árum síðan…

Ég þarf samt að passa mig að ofgera mér ekki, eiga líka quality time með sjálfri mér, annars færi ég yfirum af félagsskap. ;-)

Ég birtist engum sem einhver “geðsjúklingur”. Ég birtist öðrum sem frekar hress og kátur einstaklingur sem á ekki við neina erfiðleika að stríða. Ég er líka frekar hress og kát að eðlisfari þó ég eigi við öll þessi geðvandamál að stríða. Ég hef gert geðlækna og sálfræðinga agndofa yfir því sem fram fer í hausnum á mér því ég ber þetta svo innilega ekki utan á mér og hef afrekað mikið sem fæstir sem glíma við það sama hafa gert. Ég birtist öðrum sem frekar lífsglaður einstaklingur.

Langaði bara að koma þessu á fram. Það sem fram fer í hausnum á mér bitnar aðallega bara á mér og aðrir verða lítið ef eitthvað varir við það. Jafnvel þau þeir búi með mér.

Ég hef alltaf átt erfitt með að tengjast öðrum. Þetta hefur háð mér alla tíð. Mér finnst ég yfirleitt ekki vera náin neinum né geta leitað til neins. Ég tengist einstaka karlmanni (þá kemur líkamlega nándin svo sterk inn) í stuttan tíma en það tekur enda þegar annað okkar vill meira en hitt eða annað fer í samband með öðrum, þá óneitanlega breytast hlutirnir. Ég finn samt að síðan ég fór alvarlega að vinna í sjálfri mér árið 2009 að ég er búin að þroskast heilmikið og á auðveldara með samskipti við annað fólk og er mikið duglegri í að vera félagslega virk. Í staðinn fyrir að vera manneskjan sem mætir yfirleitt aldrei neitt fór ég að vera manneskjan sem yfirleitt mætir alltaf. Ég á samt langt í land.

Þegar ég var lítil þá lék ég mér mikið við Siggu systur (sem var ímynduð) og ég lék mér mikið ein. Ég spilaði til dæmis mjög mikið við sjálfa mig, bæði borðspil og venjuleg spil. Í grunnskóla var ég oft ein inni á bókasafni að lesa í frímínútum þegar allir aðrir voru saman að gera eitthvað. Þegar bekkurinn svaf saman í skólanum þá bað ég um að fá að sofa ein í herbergi, en allir hinir sváfu saman í öðru. Ég tók aldrei þátt í snúsnú nema sem staur því ég kunni ekki snúsnú og var hrædd um að hinir krakkarnir myndu fara að hlæja að mér. Þessi félagslegi kvíði varð til þess að ég var alltaf utanvelta í öllu, ég vildi ekki og þorði ekki að taka þátt í einhverju sem ég kunni ekki og gæti orðið til þess að aðrir myndu hlæja að mér eða stríða mér. Svo hef ég alltaf haft áhyggjur af að öðrum líki ekki við mig og áhyggjur af að vera uppáþrengjandi. Hrædd við höfnun og að fólk “urri” á mig. En ég tók ákvörðun 2009 að fara meðvitað að ögra mér og gera hluti sem ég myndi annars ekki gera. Það hefur virkað mjög vel fyrir mig.

Mér finnst voðalega gaman að hitta fólk. T.d ættingja mína, ég á bestu ættingja í öllum heiminum, Kárastaðaættina. Ég á voða góða ættingja líka í hinni ættinni en sú ætt er dreifðari og hittist sjaldan. En ég er alltaf með þeim fyrstu að fara úr öllum boðum og hittingum. Eftir ákveðinn tíma þá verður bara allt þetta fólk og allur þessi félagsskapur yfirþyrmandi, þetta á við um öll félagsleg samskipti mín við fólk. Það kemur bara upp flóttatilfinning hjá mér og ég vil vera ein. Ég á nokkra vini en ég er ekki sérlega ræktarsöm, ég get átt vini og fólk að sem mér þykir rosalega vænt um en allt í einu eru kannski liðnar margar vikur/mánuðir/ár síðan ég hef verið í almennilegu sambandi við það.

Ég hef gífurlega þörf fyrir félagsskap annarra en vegna geðvandamála minna koma oft mislöng tímabil sem ég get ekki hugsað mér að vera með öðru fólki, nema helst þeim sem ég er búin að tengjast náið en það eru mjög stutt tímabil sem ég tengist einhverjum náið og langt á milli þeirra. Það er rosalega erfitt að þrá rosalega náið samband við fólk, en á sama tíma ekki getað hugsað sér félagsskap fólks. Þess vegna hef ég alltaf átt mjög fáar mikilvægar manneskjur í lífi mínu, í mesta lagi átt tvær í einu held ég og oftast enga.

Eins og sálfræðingurinn minn segir þá set ég öll eggin í eina körfu, finn loksins eina manneskju sem ég tengist og þá held ég mér við hana því á meðan ég tengist henni þá er félagsskapur hennar allt sem ég þarf, þó ég hitti manneskjuna ekki oft. Öll mín félagsleg þörf er uppfyllt. En á sama tíma þá hrynur heimurinn ef ég missi tenginguna við manneskjuna. En hingað til hef ég bara ekki haft orku né þörf fyrir að rækta sambandið við nokkrar manneskjur í einu. En ég er búin að setja það á todo listann minn. Búa mér til öryggisnet af fólki. En svo eru margir vinir mínir líka að glíma við það sama og eru oft ekki ræktarsamir heldur. *dæs*

En þetta er einn helsti vandi margra sem eiga við geðræn vandamál að stríða. Samkvæmt skilgreiningu Alþjóða heilbrigðisstofnunarinnar (WHO) þá er heilsa: líkamleg, andleg og félagsleg vellíðan en ekki einungis það að vera laus við sjúkdóma eða örorku. Félagslegi hlutinn skiptir meira máli en margir halda.

Eftir farandi tilvitnun er svo sönn í mínu tilviki:

“Einfaraeðli hennar gerir það að verkum að hún þarfnast fjölskyldu svo að hún verði ekki einmana, og félagslyndi mitt veldur því að ég þarf aldrei að hafa áhyggjur af því að vera ein.”
- Elizabeth Gilbert – Borða, biðja, elska

Þessi færsla er dálítið í belg og biðu og ekki sú besta sem ég hef gert en ég átti frekar erfitt með að koma þessu frá mér, en ég ákvað að setja hana samt inn.

Sumir forðast að tjá líðan sína og tilfinningar því það sé drama/aumingjaskapur/veikleiki en maður verður að geta tjáð sig til að líða betur og til að vinna úr hlutunum Að mínu áliti er það styrkleikur að geta tjáð sig um allar sínar hugsanir og langanir, meðan það gengur ekki út í öfgar eða er við rangar manneskjur. Ef maður byrgir allt inni þá verður allt mikið erfiðara. Maður fær líka oft nýja sýn á hlutina þegar maður talar við einhvern og líka bara við að skrifa þá niður. Að mínu mati er líka eitt fyrsta skrefið í að ná bata að viðurkenna vanmátt sinn og biðja um hjálp.

Það hjálpar mér líka að vita að bloggið mitt hjálpi öðrum, þó margir hristi eflaust hausinn yfir þessum tjáningum mínum. En það er allt í lagi, ég ræð við það (meðan ég veit ekki af því). :-)

Ég get líka fullvissað ykkur um að hver ein og einasta manneskja lendir í krísum og sveiflum yfir ævina. Við sem eigum við geðræn vandamál að stríða eigum bara við öfgafyllri sveiflur að stríða. Förum lengra niður og erum þar lengur en “heilbrigt” fólk. Látum hluti hafa meiri áhrif á okkur en “heilbrigt” fólk gerir. Eftir að ég varð svona opinská með mín geðvandamál, fyrir ca 9 árum síðan þá hefur margt fólk komið til mín og sagt mér að það stríði við geðræn vandamál, fólk sem ég hélt að væri með allt sitt á hreinu. Við eigum ekki að þurfa að fela það eða skammast okkur fyrir það sem allar manneskjur ganga í gegnum og er partur af lífinu.