Linda Rós 4.0

Ég las bókina Allra besta gjöfin í fyrra og rifja hana stundum upp.

Í dag ætla ég að gera stuttan þakklætislista yfir það sem mér datt í hug í baði áðan, eða “gullni listann: Byrjaðu morguninn á að liggja kyrr og sjáðu fyrir þér gullinn lista með 10 atriðum sem þú ert þakklátur fyrir”. Þó það sé kvöld en ekki morgunn. ;-)

1. Ég er svo innilega þakklát fyrir að hafa hitt Möggu frænku í afmælinu hennar í ágúst og fengið hjá henni hugmyndina um að fara að vinna á frístundaheimili. Ég er svo þakklát fyrir starf mitt í Regnbogalandi sem gefur mér mikið og í fyrsta sinn líður mér vel í vinnu.

2. Ég er svo innilega þakklát fyrir Decutan sem mun vonandi fljótt koma bóluhúðinni minni í lag. 3 meðferðir á 3 árum takk fyrir! En ætli það sé ekki bara fórnarkostnaður við að líta út fyrir að vera 10 árum yngri!

3. Ég er svo innilega þakklát fyrir að hafa bað í íbúðinni minni. Sem ég var einmitt að stíga upp úr og hugsa um þennan lista þar.

4. Ég er svo innilega þakklát fyrir banana. Alveg sama hve lystarlaus ég er þá er ég alltaf til í banana.

5. Ég er svo innilega þakklát fyrir að hafa kynnst stráknum sem ég var að deita um daginn.

6. Ég er svo innilega þakklát fyrir að hafa lent á botninum fyrir rúmum 3 árum og reynt að taka mitt eigið líf. Það var það sem ég þurfti til að breyta lífi mínu. Hætta að lifa í kvíða og depurð og finna lífsviljann. Verða hugrakkari, fara út fyrir þægindahringinn og takast á við lífið. Læra og þroskast af slæmum og erfiðum reynslum.

7. Ég er svo innilega þakklát fyrir alla vini mína, kunningja, ættingja og aðra. Sem fylgjast með mér og styðja mig. Sem gera skemmtilega hluti með mér og svo framvegis.

8. Ég er svo innilega þakklát fyrir að vera á bíl en ekki strætó!

9. Ég er svo innilega þakklát fyrir Facebook sem gerir mér kleyft að kynnast nýju fólki og vera í sambandi við fólk. Annars væri ég mikið meira einangruð.

10. Ég er svo innilega þakklát fyrir allt sem hefur stuðlað að bata mínum. Fólk, HAM, árvekni, hugleiðsla, ræktin, sjálfshjálparbækur og svo framvegis.

Þið eruð æði (ég sakna oftar og oftar hjartafítusins úr FB hérna!)

Ég fékk gamaldags heimboð um daginn. Ég er búin að vera í reglulegu sambandi við frænda minn síðan síðasta vor. Hef heimsótt hann í vinnuna, hann hefur heimsótt mig í nýju íbúðina, við fórum saman út á golfvöll að skjóta nokkra bolta og svo bauð hann mér í heimsókn til sín.

Mér fannst það alveg frábært og skellti mér til Keflavíkur á sunnudaginn síðasta til að þiggja heimboðið sem var ákveðið með um viku fyrirvara. Ég er rosalega löt að heimsækja fólk, nema ég fái formlegt boð. Mér finnst einhvern veginn óþægilegt að minnast á svona heimboð að fyrra bragði og ég fer ekki í heimsókn óboðin eða án þess að láta vita á undan mér. Er hrædd um að vera að trufla eða að ég sé ekki velkomin eða að ég sé uppáþrengjandi. Já ég er alveg með leifar af þessu öllu ennþá, s.s óörygginu og lága sjálfsmatinu. En ég var margfalt verri, hafði áhyggjur lengi vel að engum líkaði við mig! Algjör vitleysa!

Mér finnst einnig óþægilegt þegar fólk kemur í heimsókn án þess að láta vita á undan sér. Ég fór einhvern tímann til dyra eitt kvöldið en þá var gaur sem ég hafði talað við í marga mánuði allt í einu kominn að lána mér bók sem við höfðum verið að tala um. Ég var sem betur fer alveg ágætlega vel tilhöfð, hrein, fín í framan og um hárið, en á náttkjólnum! Ég hélt að þetta væri bara Evunágranni, annars hefði ég hoppað í föt sko!

En já aftur að heimsókninni. Ég hef komist að því að ég er dálítið fyrir útúrdúra!

Þetta var ofsalega gaman, ég fékk að sjá yngri dótturina á fimleikaæfingu og sú eldri kom með og sýndi mér nokkrar stórkostlegar fimleikaæfingar. Við borðuðum svo stórgóða köku sem frumburðurinn bakaði. Við sátum 4 saman og spjölluðum heillengi, ég, frændi, eiginkonan og frumburðurinn, en örverpið var á 2,5 tíma fimleikaæfingu, en kom heim í lokin á heimsókninni. Mér þótti rosalega vænt um þetta heimboð og um þessa stund sem ég fékk að eiga með fjölskyldunni.

Mig langar í svona fjölskyldulíf, eiginmann og eins og svona 2 börn. Að fara á æfingu hjá dóttur minni og hafa hjúfrandi dóttur í fanginu. Nú eða son. Ég er ekki búin að gefast upp á að finna maka og eignast barn/börn með honum. Kannski kemst ég á það stig einhvern tímann að vera bara tilbúin í þetta ein og fara í tæknifrjóvgun eða ættleiða.

Ég vildi líka óska að ég hefði æft fimleika sem barn! En þó það hefði verið í boði í “afdala”sveitinni minni þá hefði ég ekki haft þor til þess þá. En það er til fimleikar fyrir fullorðna! Kannski fer ég einhvern tímann í það. :-)

Ef ég eignast barn þá vil ég að það fái að æfa á hljóðfæri og íþróttir að einhverju tagi. Ég held að það sé gott fyrir alla að æfa hvort tveggja og vildi óska að ég hefði gert hvort tveggja. En eins og áður, þó það hefði verið í boðið í minni afdalasveit þá hefði ég ekki haft þor í það. Reyndar man ég hvað mig langaði til að læra á blokkflautu og það var í boði en ég var enn með ranghugmyndirnar um að ég væri síðri manneskja en allir aðrir og gæti ekki lært þetta.

Föstudagar eru skemmtilegustu vinnudagarnir, og ég er einmitt ekki að vinna á föstudögum! En á föstudögum eru stelpu- og gauraklúbbar og þá er oft gert eitthvað skemmtilegt. Í dag fóru stelpurnar á skauta og strákarnir horfðu á videó og borðuðu pizzu.

Ég var að leysa af í dag og var svo heppin að fá að fara með í skautaferðina (takk Nína!). Veðrið var reyndar ekkert æðislegt. Ég fór alveg ca 14 ár aftur í tímann. Við fórum með hrúguna, 24 stelpur, 4 kvenkyns starfsmenn í næsta strætóskýli (ca 200 m) í grenjandi rigningu. Það var ekki pláss fyrir alla svo við starfsmennirnir stóðum fyrir utan. Svo var beðið eftir strætó og allir rennblautir inn í hann. Brunað með strætó í Egilshöll og gengið í grenjandi rigningu og roki frá næsta strætóskýli (ca 400m) og að höllinni. Svo það sama á leiðinni tilbaka. Úlpan mín var rennandi blaut, utanyfirbuxurnar voru rennandi blautar, sama má segja um vettlingana, úlpuna, trefilinn, skóna og sokkana, og komin svona bleytulykt í öll fötin. Ég get sagt ykkur í fullum trúnaði að ég sakna nákvæmlega ekki neitt strætódaga minna í menntaskóla. Ég algjörlega elska að vera á bíl!

En já aftur að skautunum. Allar stelpurnar fóru á skauta og 3 starfsmenn. Ég fór á skauta í svona ca 5 mínútur eða svo. En ég hef bara farið einu sinni á skauta áður og það var einhvern tímann í Kvennó. Þá eyddi ég megninu af tímanum á rassinum en það var rosalega gaman. Ég þorði ekki að vera neitt núna því stelpurnar voru einum of hjálpsamar og vildu ýta mér og stýra grindinni (algjörlega brill að geta fengið grind til að styðja sig við) og knúsa mig og ég sá alveg í anda stórslys í uppsiglingu svo ég kom mér bara af svellinu aftur. Það var líka nóg að gera, fyrst að hjálpa öllum stelpunum í skautana, svo að hjálpa þeim með grindurnar, svo að gefa þeim að borða, svo að hjálpa þeim úr skautunum. Og fyrir utan allt hitt, hjálpa til með vettlinga, hjálma, trefla, úlpur og svo framvegis.

Ég spjallaði aðeins við einn starfsmanninn þarna og þegar hann sá mig vera að klæða mig í skautana þá kom hann hlaupandi og sagði mér að vera með hjálm því “fullorðnir rotast frekar”. Það var mjög hughreystandi! En ég ætla að gefa þessu séns einhvern tímann. Ég fór aldrei á skauta sem barn því ég kunni ekki á skauta og gat ekki æft þá í einrúmi þar sem enginn sá til og masterað þetta. Saga barnæsku minnar. Ég missti af svo mörgu skemmtilegu með þessum kvíða mínum um að gera mig að athlægi og vera ekki fullkomin og kunna ekki neitt. En ég hef restina af ævinni til að bæta úr þessu! :D

En mér fannst þetta æði. Ef ég verð að vinna þarna næsta vetur þá verð ég POTTÞÉTT á föstudögum!

Ég fór svo í ræktina og er núna komin heim og langar ekkert út aftur! Ætla að eiga bara kósýstund fyrir framan sjónvarpið og með Ronju til fóta. Það væri nú ekki amalegt að hafa einn karlmann til að kúra í fanginu á í svona veðri en hey maður getur víst ekki fengið allt sem maður vill.

Ég hef lært mikið af því að vera einhleyp. Eitt er að þekkja það þegar gaurar eru ekki það áhugasamir.

Ég hef heyrt ansi margar línur. “Ég er með sambandsfóbíu”, “ég vil ekki binda mig”, “ég er svo spenntur fyrir þér að ég hræðist það”, “ef ég myndi vilja byrja með einhverri þá myndi það vera þú”, “ég er svo hræddur við að falla kylliflatur fyrir þér”, “ég hef verið særður of djúpt”, “mín fyrrverandi fór illa með mig”…

Þetta kæru vinir þýðir allt það sama eða svona um það bil: ég hef ekki það mikinn áhuga á þér, get ekki hugsað mér að byrja með þér, vil halda möguleikum mínum opnum, en ég get svo sem riðið þér í einhvern tíma ef þú endilega vilt þar til ég finn það sem ég vil eða eitthvað áhugaverðara.

Stundum er þetta gert í “illsku”, stundum ekki. Stundum eru þeir bara illa farnir og vita það ekki alveg sjálfir. Stundum eru þeir bara villtir og vita það ekki sjálfir. En staðreyndin er sú að ef einhver hefur virkilegan áhuga á þér og vill hugsanlega byrja með þér þá leggur hann ýmislegt á sig til að vinna hug þinn og hjarta. Ef ekki… þá er hann bara graður.

Ég hef dottið í pakkann að hugsa að ef ég bara myndi gera þetta eða bara ef ég myndi segja þetta eða bara ef ég myndi gera hitt, eða ef ég bara gæfi honum tíma og space, þá myndi hann sjá hvað ég er æðisleg og fullkomin fyrir hann. En staðreyndin er sú að líkurnar á því að það gerist eru hverfandi. Ég hef heyrt þessar línur frá strákum og viti menn um leið og þeir fundu einhverja sem þeir voru virkilega áhugasamir um þá byrjuðu þeir með þeim.

Ef gaur hefur virkilegan áhuga á þér þá gerir hann allt til að ganga í augun á þér. Hann býður þér á deit, hann er í sambandi reglulega, sendir þér sms bara af því að hann saknar þín og svo framvegis.

Ég er svo heppin að vita hvað ég vil. Ef strákar reyna við mig og ég hef ekki áhuga þá segi ég það einfaldlega og oftar en ekki verða þessir strákar góðir vinir mínir. Í einu sársaukafullu tilfelli missti ég besta vin minn, þrisvar, en ég hefði ekki viljað missa af tímanum sem ég átti með honum. Ef ég hef áhuga þá skelli ég mér í djúpu laugina, þó ég viti að ég geti endað uppi sleikjandi sárin í langan tíma.

Leitin að ástinni er sársaukafull en annars myndi maður ekki kunna að meta hana þegar hún bankar upp á.

Ég var í dag lánuð út í annað frístundaheimili. Ég var ekkert voðalega sannfærð, vissi ekkert hvar þetta var, þekkti engan sem var að vinna þar og þekkti ekki eitt einasta barn. En hugrakka Lindan lét sig hafa það og fór. Ég mætti á mínum rétta tíma, 20 mínútum á undan næsta starfsmanni! En einhver starfsmaður skólans hleypti mér inn. Svo fóru starfsmennirnir að mæta og krakkarnir.

Þetta varð voða fínt. Ein stelpan tók algjöru ástfóstri við mig í dag (ætli hún hafi ekki verið búin að gera út af við hina starfsmennina ;-), vildi láta mig halda á sér og ég þurfti að gjöra svo vel að halda á henni hvert sem ég fór. Þetta var rosalega lítil og sæt stelpa og alveg yndisleg. Hjúfraði sig alveg upp að mér og vildi bara ekki sleppa. Mér fannst þetta algjörlega yndislegt. En svo versnaði málið, tvær aðrar stelpur vildu fá sömu meðferð og þó þær væru líka litlar og sætar þá voru þar alveg hellings stærri og þyngri. Bakið á mér rétt réði við litlu stelpuna, ég aðeins hélt á þessum, því þær tóku ekki annað í mál en tókst svo að fá þær til að sitja bara í fanginu á mér. Svo birtist sú fjórða og vildi sömu meðferð, sem betur fer var hún jafn lítil og nett og sú fyrsta.

Þetta var annars rólegur dagur, hélt á þessari litlu í örugglega 20-30 mínútur. Svo var matartími sem tók sinn tíma og stelpurnar skiptust á þá. Fór svo að horfa á videó með þeim í Engyn (félagsmiðstöðinni) og sat með aðra í fanginu í 1,5 klst á meðan. Fór svo aftur inn og þá voru þær 4 að “berjast” um fangið á mér.

Mér fannst þetta yndislegt. Ég saknaði samt smá barnanna “minna”. En það er pottþétt engin jafn mikið kúridýr hjá okkur og þessi litla.

Það er algjörlega uppáhalds að fá knús frá börnum. :-)

Rakst á þetta inni á Bleikt.is áðan og fannst þetta höfða til mín.