Linda Rós 4.0

Um daginn fékk ég smá sjokk. Ég var að lesa eitthvað og svo stóð að viðkomandi væri 32 ára. Ég fór að reikna aldursmuninn á okkur, svona eins og maður gerir oft. Ég byrjaði 3, nei 2, nei 1 nei SHIT hann er jafngamall mér! Mér finnst ég enn vera tuttuguogeitthvað! Að sama skapi þegar gaurar á Taggalicious (snilldar vettvangur fyrir einhleypt fólk) eru að tagga mig og ég sé aldurinn 28 þá fer ég að reikna, 1 nei 2 nei 3 nei SHIT 4 árum yngri en ég!

Sem betur fer er ég mjög ungleg, eins og öll ættin mín, og það kemur upp mjög reglulega að fólk haldi að ég sé yngri en ég er, og við erum að tala um alveg niður í menntaskólaaldur. Mér finnst ég líka vera mjög ungleg í anda, enn hálfgert barn í mér, skríki og klappa saman lófum ef ég verð einstaklega kát. En á sama tíma líka mjög þroskuð eftir alla mína baráttu.

Ég fór á deit um daginn, fór reyndar á 4 deit með 4 gaurum á 2 vikum *hóst*. Ég ákvað eftir að hlutirnir gengu ekki upp með Norðmanninn sem ég var að deita að vera opnari fyrir að játa deitum. Eitthvað sem ég hef verið frekar lokuð fyrir í gegnum tíðina, hef yfirleitt í besta falli samþykkt göngutúr með Ronju, og ekki kallað það deit. En nú er ég hætt í grunnu lauginni með þetta og farin yfir í djúpu laugina, að einhverju leyti allavega. Ég þarf samt enn að vera eitthvað sannfærð, en kannski ekki alveg jafn sannfærð og í fyrri tíð.

En já, fór í smá útúrdúr þarna. Einn gaurinn var 3 árum eldri, einn 3 árum yngri, einn 4 árum yngri og *hóst* einn 7 árum yngri. 3 af þeim búa erlendis og einn á leiðinni þangað! En fyrir utan að vita að þessir gaurar væru yngri en ég þá fann ég engan aldursmun á okkur. Enda er ég frekar frjálsleg með aldur. Ég á samleið með fólki á öllum aldri og umgengst í frítíma mínum fólk alveg frá unglingsaldri og upp í ellilífeyrisþega. En verð að viðurkenna að ég finn alveg ákveðnar hömlur hjá mér með að fara á deit með svona ungum strákum. En ég er að reyna að yfirstíga það!

Þessi yngsti sagði líka að honum fyndist ég vera yngri en hann í útliti og hegðun, veit ekki alveg hvort ég eigi að taka því seinna sem hrósi eða ekki. ;-) En jújú ég er krakki í mér stundum og stolt! :D

Svo get ég líka bara sagst vera að verða tuttugu og tólf!

Í dag er ég lítil og er búin að gráta mikið. Ástæðan er sú að ég er utanvelta. Ég hef ekki andlega né líkamlega heilsu í fulla vinnu, en uppfylli sennilega ekki nógu ströng skilyrði til að fá örorkulífeyri. Ég er búin að fá endurhæfingalífeyri í 36 mánuði yfir ævina (sem ég hef þurft að berjast fyrir aftur og aftur og aftur, fékk t.d bara bætur fyrir hálft árið 2010, var s.s algjörlega innkomulaus hálft árið) og er búin með þann kvóta 29. febrúar næstkomandi. Geðlæknirinn minn telur litlar sem engar líkur á að ég fái örorkubætur og hvetur mig til að fara að vinna 100% sem ég er alls ekki tilbúin í, langt frá því. Svo þann 1. mars næstkomandi verður mér væntanlega hent á guð og gaddinn.

Í dag (tja almennt séð, ekki akkúrat núna) langar mig til að lifa, það komu 5 vikur síðasta vor af þessari tilfinningu, hún hvarf svo í 5 mánuði, en kom aftur og þessi tilfinning er búin að vera til staðar í svona 3-4 mánuði núna. Ég hef ánægju af vinnunni minni (33% vinna á frístundaheimili). Ég stunda ræktina. Ég hitti fólk reglulega og bralla eitthvað með þeim. Ég er dugleg að gera eitthvað sjálf. Ég hef ekki verið á svona góðum stað síðan ég var ca 5 ára.

En þetta er allt afar brothætt núna. Ef ég hætti að fá bætur frá TR þá er tvennt sem er eftir, atvinnuleysisbætur og bætur frá sveitarfélaginu (veit ekki hvað það kallast). Til að fá atvinnuleysisbætur þarftu að vera full frískur og hæfur til fullrar vinnu. Sem ég er ekki og veit ekki hvort ég muni nokkurn tímann vera. Ég veit ekki einu sinni hvort ég eigi rétt á atvinnuleysisbótum eftir að hafa verið fjarverandi af vinnumarkaði í 2,5 ár og í 33% vinnu í nokkra mánuði. Bætur frá sveitarfélaginu eru skammarlega lágar og varla hægt að framfleyta sér af þeim.

Svo þá er þrennt í stöðunni.
a) Að leigja út íbúðina mína því ég mun ekki hafa efni á að búa í henni og flytja upp í sveit til mömmu. Sem myndi þýða það að ég myndi hætta að vinna, stunda ræktina og hætta að vera mjög félagsleg. Bæði vegna vegalengdar/kostnaðar og færðar. S.s einangrast og kúldrast í kjallaranum hjá mömmmu.

b) Að fá mér fulla vinnu. Sem myndi valda því að andlegri og líkamlegri heilsu myndi hraka út af álagi. Ég myndi þurfa að finna nýtt heimili fyrir hundinn minn sem er mitt haldreipi í tilverunni. Ég myndi hætta í ræktinni því ég hefði ekki orku eða heilsu í það og ég myndi að miklu leyti hætta að hitta fólk. Ég gæti alveg hugsað mér að auka starfsprósentuna aðeins núna, en ekki yfir 50%. En það er ekki í boði á núverandi vinnustað þar sem ég er ráðin til byrjun júní og að finna annað hlutastarf á móti sem er 20% er meira en að segja það. 50% vinna í því sem ég er að gera núna og ég er kát í myndi skila um 120 þúsund krónum á mánuði, fyrir skatt. Það lifir enginn á því og borgar af íbúð á sama tíma.

c) Drífa mig í að finna mér mann til að hugsa um mig fjárhagslega. En þar sem ég fer ekki í sambönd af röngum forsendum þá er þetta ekki að fara að gerast á næstunni. Fyrir utan það að mér finnst engan veginn að einhver karlmaður ætti að sjá um mig fjárhagslega. Ég bý á Íslandi, ég ætti að eiga rétt á að vera fjárhagslega sjálfstæð í veikindum mínum.

Ég var tölvunarfræðingur í góðu og vellaunuðu starfi, ég átti sambýlismann til 8 ára, 2 bíla, sumarbústað og með ágætlega feitan bankareikning. Það var ekkert “að” lífi mínu. Ég hafði það “gott” á pappír. En mér leið illa og langaði til að deyja, hvern einasta dag, og gerði tilraun til þess. Liðir a og b myndu að miklum líkum leiða til afar fallegs legsteins langt fyrir aldur fram. Ég get ekki og vil ekki fara í gamla farið aftur; vinna, sofa, horfa á sjónvarpið, lesa, langa til að deyja… eins og líf Lindu Rósar 1.0 var. Ég giska ekki á að ég fari í þetta far aftur, ég veit það. Því þetta er farið sem ég fór í þegar ég var í 6 vikur á Reykjalundi frá 8-4. Ég kunni rosalega vel við mig þarna og lærði margt. En þetta var of snemma á morgnana og of langt á daginn. Ég var alveg búin andlega og líkamlega, fór ekki í ræktina allan þennan tíma og gerði lítið sem ekkert félagslegt. Og það var ekki út af líkamlegri áreynslu á Reykjalundi, maður svitnaði varla í neinu þarna.

Ég kaus ekki að byrja að verða kvíðin 6 ára, ég kaus ekki að byrja að tapa lífslönguninni upp úr 11 ára aldri, ég kaus ekki að vera bakverkjasjúklingur frá 16 ára aldri. Ég myndi kjósa að vera fullkomlega heilbrigð á líkama og sál og geta stundað fulla vinnu. Kannski verð ég það einhvern tímann, vonandi. Í fyrsta skipti á ævinni líður mér vel í vinnu/námi. Í fyrsta skipti langar mig til að lifa. Ég er enn brothætt og á langa vinnu fyrir höndum, langa. Þegar maður er búinn að þjást svona mikið megnið af ævinni þá þarf maður tíma til að vinna úr því. Ég kaus að binda enda á líf mitt, en ég kaus líka að hætta við og berjast og það er það sem ég hef verið að gera síðustu 3 ár. Ég hef gert allt sem í mínu valdi stendur til að ná bata og ég hef náð stórkostlegum bata. En ég þarf tíma til að ná betri bata, ég þarf tíma til að auka þol mitt, andlegt og líkamlegt. Ég er komin svo langt í bataferli mínu, svo langt. Ég er komin (vonandi) yfir það erfiðasta. Með innkomu sem ég get ekki lifað á mun allt enda illa.

Ég gæti eflaust fengið vellaunaða fulla vinnu á næstu dögum og haft engar fjárhagsáhyggjur. En mér myndi líða illa á líkama og sál, og langa til að deyja, aftur… en það er víst alveg í lagi… í augum Tryggingastofnunar.

Ég hrökk í baklás á föstudaginn síðasta. Málið er að við sem vinnum saman ætluðum að hittast saman um kvöldið á vinnustaðnum og halda jólaboð, með jólamat. Ég var búin að vera spennt fyrir þessu, það stóð jafnvel til á tímabili að ég yrði erlendis á þessum degi og ég var smá leið yfir því. En svo kom kvöldið og mæting milli 18:00 og 18:30. Ég mæti 18:23, viss um að ég væri alltof sein og allir mættir. En enginn var mættur og húsið læst. Ég hrökk í algjöran baklás. Hugsanir eins og hvort ég væri á vitlausum degi komu upp, hvort að ég væri á vitlausum stað, hvort að þetta hefði verið fært til og enginn látið mig vita. Og ég bara labbaði heim aftur og fór ekki aftur seinna. Ég er búin að vera að reyna að kryfja þetta, af hverju ég lét þetta hafa svona mikil áhrif á mig og kemst eiginlega ekki að niðurstöðu. Þetta hefur eflaust verið blanda af öryggisleysi og höfnun sem ég upplifði. En það er það sem ég á hvað erfiðast með að höndla.

Mér finnst samt alveg óskiljanlegt að ég skuli hafa brugðist svona illa við þessu en í alvöru talað þá tárast ég ef ég tala um þetta.

Ég er búin að vinna mikið í sjálfri mér en það koma alltaf upp einstaka viðburðir sem ég höndla illa, þó ég viti hve fáránlegt það er.

–
Góðu fréttirnar eru annars þær að þessi tilfinning hefur ekki komið upp hjá mér síðan sautjánhundruðogsúrkal. Eða allavega í marga mánuði.

Alveg sama hve mikið mig langar til að borða rétt og hollt og allt það, þá bara geri ég það ekki. Það er ekki það að ég éti óhollustu í öll mál alla daga, þvert á móti þá geri ég yfirleitt lítið af því. Ég hef t.d ekki borðað neitt úr nammideildinni í 4 ár og ég á ekki ís eða aðra óhollustu því þá fell ég í freistingar. Ég er svo heppin þó að geta leyft mér að éta nokkurn veginn hvað sem er án þess að fitna verulega. Nema ég rak mig á það árið 2004 að ísát á hverjum degi í hálft ár bætir um 6 kg á mig. Eftir það þá tók ég mig taki og minnkaði smám saman óhollustuát mitt.

Vandamálið er að ég er ekki að borða nóg. Ég hef alltaf borðað til að verða södd, ekki borðað til að næra mig. Svo í gegnum tíðina hef ég kannski borðað 4 ristað brauð með osti og sultu yfir daginn = södd = engan veginn að ná réttri næringu eða nógu mörgum kaloríum.

Ef einhver færir mér mat þá borða ég með bestu lyst, ef ég hef einhvern til að elda með þá geri ég það með glöðu geði. Ef ég er ein þá bara nenni ég þessu ekki. Ég borða ógrynni af boozti (ávextir, ber, spínat, heilsusafi, stundum hnetusmjör, kókosolía, skyr, chia fræ, hveitikími), er sem betur fer búin að bæta því í mataræðið, drekk yfirleitt um hálfan lítra af því á morgnana og aftur á kvöldin. En fyrir utan það þá er ég aðallega að borða brauð þegar ég er í vinnunni, hrískökur með hnetusmjöri heima, banana og egg. Ég elda mér af og til, en við erum að tala um svona 3 í mánuði að meðaltali (en þar sem ég þarf að éta afganga í 2-3 daga þá er þetta aðeins skárra en þetta hljómar fyrst). Ég er líka að drekka Muscle Juice og próteindrykki.

Ég fæ stundum gagnrýni á mig fyrir að borða svona mikið af “dufti”. En það er mikið betra að borða duft en loft. Svo kann ég ekkert að setja saman máltíðir til að fá réttu samsetningu af öllu, það er aðeins auðveldara að finna það út með duftinu. En ég kann þetta ekki og já ég veit að það er hægt að læra það. Ég þarf bara að fara að beita mér aga og fara að læra þetta! Námskeið henda mér best til að læra, ætti kannski að reyna að finna einhvern áfanga einhvern staðar.

Svo fer matur oft illa í mig sem gerir það að verkum að ég forðast oft mat, ég t.d fékk mér sveittan bernaise borgara á einhverri búllu á Álftanesi á föstudaginn, ég var uppþemd, óglatt, með verki og krampa út allt kvöldið. Ég var viðkvæm í gær og er enn viðkvæm í dag eftir þetta. Skyr í miklu magni hefur líka þessi áhrif á mig, loksins þegar mér fór að finnast skyr gott! Og margt fleira.

Samkvæmt náttúrulækni á ég að forðast:
1. Áfengi
2. Ger // nota frekar vínsteinslyftiduft
3. Kjötkraftur // nota frekar Sollukraft
4. Djúpsteikt
5. Smjörlíki // nota frekar kókosfeiti eða gula ólífuolíu
6. Ýsa
7. Nautakjöt
8. Svínakjöt
9. Appelsínusafi
10. Tómatar // má borða þá eldaða
11. Hvítkál
12. Unnar kjötvörur
13. Hvítt hveiti
14. Koffín
15. Mjólkurvörur // má borða lífræna jógúrt, rísmjólk, haframjólk, möndlumjólk // má borða kotasælu, mozzarella, parmesan, fetaost o.fl.
16. Gervisæta
17. Hvítur sykur
18. Lakkrís
19. E622 (Monokalíumglútamat)
20. E621 (MSG)

Mig langar svooooo til að fara að borða rétt og hollt og sleppa því að borða allt sem ég á ekki að borða hérna fyrir ofan en mér finnst margt af þessu bara svooooo gott og/eða svooooo þægilegt að grípa í.

Svo náttúrulega þjáist ég oft af krónískri ógleði og lystarleysi.

Annars rak ég mig á það í lok desember að finnast ég vera orðin heimskari. Er búin að eiga erfitt með að finna rétt orð og rétta orðasambönd. Ég át sörur og smákökur fleiri daga en ekki í desember og vinur minn vill meina að sykur gæti verið að valda þessu hjá mér. Svo núna ætla ég að taka mig á og minnka sykurát!

Ég þyrfti að fara að vinna á einhverjum hollustuveitingastað! Ég væri ofsalega til í að fá svona matarskammta eins og margir bjóða upp á, matarskammtar fyrir allan daginn, rétt samsettir og hollir, en það er kannski að kosta 100 þús yfir mánuðinn og það er bara helmingurinn af innkomu minni þakka þér kærlega fyrir!

Svo er ég kannski heldur sparsöm í mataræði, eigum við t.d að ræða það að möndlumjólk kosti 799 kr lítrinn í Nettó! Maður þarf að vera á forsetalaunum til að hafa efni á allri hollustunni!

ARG! Þetta kemur í næstu útgáfunúmerum einhvern tímann!

“Við eigum ekki að borða, heldur næra okkur. Það er hægt að troða í sig allskonar rusli, verða saddur og samt ekki hafa orku eða úthald í daginn. Það er vegna þess að það er stór munur á því að borða og að nærast.”
- Ragga Ragnars, sundkona.

Ég gerði heiðarlega tilraun í dag til að bæta við einum vinnudegi því það voru starfsmenn að fækka dögum en börnunum er víst að fækka líka svo það gekk ekki upp. Ég vildi byrja á einum degi, en byrjaði á tveimur dögum, fór svo fljótlega upp í þrjá daga og væri alveg til í að vera fjóra daga núna. Ég er s.s núna að vinna 33% vinnu + 4-5 yfirvinnutímar í mánuði vegna starfsmannafunda og fæ svo bætur frá TR (bæturnar eru reyndar bara út febrúar, veit ekki hvað gerist þá, annað hvort örorka eða atvinnuleysisbætur).

Ég er enn kát í vinnunni, veit ekki hvort ég myndi vilja gera þetta að framtíðarvinnu en þetta hentar allavega vel fram á vor. Kannski næsta vetur líka, ef mér dettur ekkert annað í hug sem gæti hentað mér betur.

Það hentar mér mjög vel að vinna bara hálfan dag þá daga sem ég er að vinna. Ég hef þá orku til að fara í ræktina og gera félagslega hluti og get haldið hundinum mínum. Tíminn verður svo að leiða í ljós hvernig þetta verður í framtiðinni.

Ég er að spá í að fara að skoða sjálfboðavinnur…

Ég byrjaði að gera djúpvöðvaæfingar, sem Reykjalundur kenndi mér, nánast daglega í mars síðastliðinn og það liðu bara nokkrar vikur þar til ég fann stóran mun á mér. En ég er búin að standa í stað lengi núna finnst mér. Ég hef líka ekki verið jafn dugleg í ræktinni undanfarinn mánuð(i) og ekki nógu dugleg að gera æfingarnar þá heima í staðinn. Ég er búin að vera slöpp og með einhvern vott af kvefpest í alveg 2-3 mánuði núna sem er ekki að rokka og hef því ekki verið að standa mig nógu vel í ræktinni.

Ég fór til sjúkraþjálfara í haust sem lét mig gera nokkrar nýjar og gamlar æfingar. En ég var ekki alveg að ná öllum nýju æfingunum nógu örugglega og Virk borgaði bara 5 tíma og ég missti einn af þeim því ég ákvað að fara til Akureyrar á síðustu stundu og afbókaði ekki með nógum miklum fyrirvara.

Virk er að borga sálfræðing fyrir mig og ég er búin að fá held ég 25 tíma hjá henni. Ég hefði eiginlega frekar viljað fá 25 tíma hjá sjúkraþjálfaramenntuðum einkaþjálfara. Já eða sálfræðimenntuðum og sjúkraþálfaramenntuðum einkaþjálfara! Efast um að svoleiðis fyrirfinnist samt. ;-)

Ég þarf að gera eitthvað í þessu. Bara spurning hvað. Ég held ég þurfi að gera æfingarnar sem ég geri oftar og kannski reyna að gera þær erfiðari og finna mér nýjar æfingar. Mig vantar bara æfingaprógramm og einhvern til að fylgjast með mér þar til ég er orðin meira pró í lyftingum og gólfæfingum.

Ég hef sagt það áður og segi það aftur. Ég þyrfti að finna mér sjúkraþjálfara til að deita!

—–
Heimaæfingar

1. Setstaða
- Rúlla grind fram og aftur – finna sveigju neðst í mjóbaki
- 3×10
2. Standstaða
- Gefa vel eftir í hnjám og rúlla grind fram og aftur
- 3×10
3. Á fjórum fótum
- Fara í fulla fettu og fulla beygju með mjóbak
- 3×10 (hvor átt)
4. Teygja á rassvöðva í setstöðu
- Annar fótleggur beinn og hinn er krossaður yfir. Hné dregið að brjóstkassa og teygja fundin á rasssvæði
- 4×15 sekúndur
5. Teygja aftan á læri
6. Framstig
- Spenna rass vel. Pass að hné fari ekki inn að miðju. Nota spegil.
- 3×12 (hvor leggur)
7. Kálfalyfta
- Gefa eftir í hnjám. Fara beint upp og finna góða spennu í rassi.
- 3×12

Ganga / Hlaupa (6km/klst)
Hita upp í 7 mínútur, fara upp í 30 mínútur.
3 mínútur ganga / 3 mínútur skokka