Ég hélt ég væri orðin nokkuð góð í bakinu, en maður veit greinilega aldrei.
Ég vaknaði upp í morgun með massa tak og verki og stingi í bakinu. Ég ætlaði ekki að komast úr rúminu, táraðist af sársauka, kom mér á lappir en hrundi á hnén út af verkjum. Fór að finna einhver lyf, sem ég geymi í efsta skáp svo ég þurfti að fara upp á stól, eigum við eitthvað að ræða það? En það hafðist að lokum.
Facebook status í morgun: Get ekki staðið, setið, legið, beygt mig eða neitt annað án þess að langa til að gráta. Velkomnir aftur í heimsókn elsku massa bakverkir. Ég vona að þið séuð í stuttri heimsókn. Hausverkur augnabliksins, hvernig í fjandanum á ég að fara að því að leggjast niður. :’( Ég hef ekki fengið svona verki síðan ég fór í aðgerðina.
En ég tók mér um 50 mínútur í að prófa að leggjast aftur í rúmið, gekk bara um íbúðina og reyndi að liðka þetta. Var að spá í að fara út í göngutúr en ekki viss um að ég kæmist í skó! Bölvaði að vera ekki með hita í gólfum því ég var að frjósa á tásunum og að koma sér í sokka í þessu ástandi er meira en að segja það! Að vera með svona massa tak og verki er ekki að rokka þegar maður býr einn!
Ég man líka núna af hverju ég var með sjónvarp í svefnberberginu. Ég get ekki legið í sófanum því hann er of harður og er því bundin við rúmið.
Svo er ég kvefuð og er að hósta og hnerra og það er sko meira en að segja það þegar maður er með tak í bakinu!
Hringdi í lækni sem sagði mér að taka Norgesic og Voltaren Rapid/Parkódín Forte blöndu. Verst að Parkódín Forte-ið mitt rann út í nóvember 2010 en það hlýtur að vera í lagi með það ennþá.
Ég er ofsa stressuð yfir að bakverkjavandamálið sé að koma aftur. :’(
Eftir aðgerðina er ég alltaf búin að vera með óþægindi þegar ég sit lengi eða stend lengi, sem endar í verkjum. En lagast alltaf fljótt aftur. Og ég hef getað gert allt sem mig langar til, eða flest. Þó ég þurfi enn að fara með bakpúða í leikhús, bíó og í bílinn. Og geti bara setið í takmarkaðan tíma. Líf mitt hefur s.s verið nokkuð eðlilegt. Hef bara þurft að passa mig og ekki sitja eða standa of lengi. Og passa að beita mér rétt, vera dugleg að hreyfa mig og ofgera ekki bakinu.
En þessir verkir eru 10 af 10 og stanslausir, og munu ekki lagast fljótt ef ég þekki þá rétt. En í gamla daga, fyrir aðgerð, þegar ég fékk þessa verki þá voru þeir vanalega í nokkrar vikur, ég bind miklar vonir við að þeir verði bara í nokkra daga max. Það er ekki séns að ég gæti gert neitt. Eins og ég segi, ég get ekki einu sinni legið í sófann frammi.
Ég er bara ekki lengur vön þessum verkjum og þess vegna er þetta mun erfiðara, eins og ég segi, táraðist ef verkjum áðan. En ég hef upplifað heila 2 mánuði með stanslausa svona verki. Fór svo í brjósklos aðgerð og þeir hurfu, þ.e þessir massífu massífu verkir. Ég vona að það stefni ekki í aðgerð aftur!
Ég var bara búin að gleyma að það sé hægt að finna svona mikið til!
Ég er samt alveg jákvæð og í andlegu jafnvægi. Ætla að vona það besta og að þetta gangi bara yfir.
Ég var að spá í að reyna að fara í göngutúr í dag en talaði við einn sem ég þekki sem mælti með að ég myndi sleppa því í dag en reyna frekar á morgun.
Update: tók fullt af lyfjum og er mjög friðsæl núna, uppdópuð og geng ekki í beinni línu, en kemst allavega úr rúminu með bara miklum verkjum, en ekki óbærilegum verkjum.
Update 2: Það er svo gott að eiga góða að. Þegar ég lá í rúminu í 2 mánuði með þessa sömu verki fyrir brjósklosaðgerð 2010 þá var ég voðalega ein í heiminum. Hitti eiginlega engan nema mömmu. Það liðu oft 7-8 dagar á milli þess að ég hitti manneskju. Það var voðalega sárt. En í dag hafa 4 mismunandi aðilar boðið fram hjálp sína. Ein kom með banana fyrir mig áðan og kíkti aðeins á mig, fékk líka lykla að íbúðinni, just in case ef ég yrði ósjálfbjarga og það þurfi að koma að hjálpa mér. Einn bauð að gera hvað sem ég þyrfti, lítið eða stórt og ætlar að elda á morgun. Einn bauðst til að þrífa og skúra fyrir mig! Á svona stundum sér maður sanna vini! :*
Update 3: Allt orðið mikið betra á laugardeginum, en er samt aðeins aum ennþá og að taka lyf.
